สวนมะพร้าวและประวัติศาสตร์ไร่สวน

ก่อนที่การท่องเที่ยวจะเข้ามา เกาะสมุยดำรงชีวิตอยู่ได้จากมะพร้าว ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เกาะแห่งนี้ได้รับฉายาว่า 'เมืองหลวงมะพร้าวแห่งประเทศไทย' และมีแหล่งข้อมูลสองแห่งที่ระบุว่า ในช่วงที่ผลผลิตสูงสุด เกาะสมุยผลิตมะพร้าวได้มากกว่าสองล้านลูกต่อเดือน มะพร้าวถูกขนส่งด้วยเกวียนเทียมควายไปยังท่าเรือหน้าทอน แล้วส่งต่อไปกรุงเทพฯ เกาะสมุยไม่มีถนนลาดยางจนกระทั่งทศวรรษ 1970 และมีรายงานว่านักท่องเที่ยวแบ็กแพ็กกลุ่มแรกเดินทางมาด้วยเรือบรรทุกมะพร้าว ต้นมะพร้าวจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของเกาะ ประเพณีท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงคือการฝึกลิงแสมหางยาวให้ปีนต้นมะพร้าวสูงและบิดลูกมะพร้าวสุกให้หลุดลงมา ซึ่งปลอดภัยกว่าการให้คนปีนต้นไม้ที่โอนเอนไปตามลม ปัจจุบันการปฏิบัตินี้ลดลงแล้ว แม้ว่าลิงบางส่วนยังถูกนำไปใช้ในการแสดงลิงสำหรับนักท่องเที่ยว ซึ่งถูกวิพากษ์วิจารณ์จากนักท่องเที่ยวและองค์กรด้านสวัสดิภาพสัตว์ ฐานข้อมูลนี้จัดการแสดงดังกล่าวเป็นกิจกรรมเชิงพาณิชย์และไม่แนะนำให้เข้าชม ในด้านเศรษฐกิจ การส่งออกมะพร้าวและยางพารายังคงเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตบนเกาะควบคู่ไปกับการท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวยังคงเห็นมรดกนี้ได้ทั่วไป ทั้งสวนมะพร้าวระหว่างชายหาด อาหารที่ทำจากมะพร้าว และงานหัตถกรรมจากกะลามะพร้าว มี 'พิพิธภัณฑ์มะพร้าว' ขนาดเล็กของเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งปรากฏอยู่ในทัวร์เชิงพาณิชย์บางรายการ (ระบุว่าเป็นเชิงพาณิชย์; ยังไม่มีการยืนยันโดยอิสระ) การเข้าชมสวนมะพร้าวเป็นไปอย่างไม่เป็นทางการ สวนมะพร้าวเป็นพื้นที่เกษตรกรรมส่วนบุคคล ดังนั้นควรชมจากริมถนนและอย่าเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต